De band tussen het Huis Nassau en Nederland ontstond in 1403. Graaf Engelbrecht I van Nassau trouwde in dat jaar met Johanna van Polanen, vrouwe van Breda. Door hun groeiend familiebezit behoorden de Bredase Nassaus al snel tot de hoogste edelen van ons land. Zij kregen ook steeds belangrijkere functies toebedeeld van de Bourgondische en Habsburgse hertogen. Die bestuurden als landheren grote delen van de Nederlanden. 

Zo bekleedde graaf Hendrik III van Nassau (1483-1538) hoge burgerlijke en militaire ambten. Ook was hij betrokken bij de opvoeding van keizer Karel V. De Nassaus woonden honderdvijftig jaar lang op het Kasteel van Breda. In deze periode gaven zij de aanzet voor de welvaart van Breda en brachten zij de stad tot ontwikkeling. De adel die op het Kasteel van Breda woonde, werkte als een magneet op de kunstsector, edelsmederij, design en architectuur.

Wie aan de Nassaus denkt, denkt aan het koningshuis. Het Huis Oranje-Nassau werd voor het eerst genoemd in 1544. Willem I, graaf van Nassau-Dillenburg (1533-1584) – beter bekend als Willem van Oranje of Willem de Zwijger – erfde toen het Zuid-Franse prinsdom Orange van zijn neef René van Chalon (officieel René graaf van Nassau en prins van Chalon-Oranje). Als prins Willem is hij de stamvader van het Huis Oranje-Nassau. De titel prins verkreeg hij door vererving van zijn neef René van Chalon.